Bugün Konuşanlar

kabız ve aşşağılık üniversite yönetimleri XXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXX
ve iki günde adamı dans tiyatrosundan soğutan şeyler görmek, görmemiş olmayı dilemek XXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXX/
eşdosttan bomba tarifi öğrenmek istemek XXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXX
uf içim nasıl sıkıldı şimdi.

sabancı üniversitesine git
orası ebesininkinde olsun
20.00deki oyun için 18.30 servisine bineme zira 19.00da yazarın (murathan mungan) söyleşisi olsun
15.45 servisine bin
saatlerini o korkunç mekanda geçir
isveçle isviçrenin farkını, hangisi nerede bilemeyen sabancı öğrencilerine kulak misafiri olamk zorunda kal
söyleşi iptal edilsin
boşuna saatlerini orda geçirmiş ol
italyan grubun italyanca gösterisinde son dakikada yaşanan teknik arızadan dolayı altyazı verilemeyecek olsun
küfret
neyse metni biliyorum, beden oyunculuğu vardır, izlerim nasılsa diye düşün
oyunun ilk 20 dakikası boyunca sadece durup italyanca konuşulan daraltıcı bi oyunla yüzyüze kal
oyunu terk et
servisin kalkış saatini bekle
bin git
5 gidiş 5 dönüş 5 bilet 15 liran heba olsun
hayatında kaybettiğin bu saatleri de sorgula
diyonysos'un da tiyatronun da götüne koyayım de
uyu.

uzun zamandır agua de annique dinlememişim xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx

yarın(aslında teknik olarak bu sabah)kimya finalim var ve hiç bişe bilmeden giriyorum, vatana millete hayırlı ola! xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx/

Cehenneme övgü xxxxxxxxxxxxxxx

"O halde öldürsenize! Beni öldürsenize! Yeter artık bitsin! Kan görmekten hoşlanmazsınız öyle mi? Hiç olmazsa kanımın gönlünüzü bulandırması benim için bir saadet olurdu." İçimden paylaşasım geldi, İki Başlı Kartal'dan. xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx

Bir kere girdi mi hayattan(ve de ağızdan tabi) bi türlü çıkmayan replikler xxxxxxxxxxxxxx

standard molar entropy'nin hay ben.... x

yanmak ve yakılmaktayım (izmir ağzıma sıçtı) xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx

yaseminli yeşil çay <3 xxxxxxxxxxxxxxxx

In another life, when we are cats... xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx

Notellaya geri dönüş ve akabinde fil olmaktan korkma hali -haaağğyııııır 8(- xxxxxxxxxxxxxxxxxxxx

Kusmuşum yine bea, hey gidi xxxxxxxxxxxxxxx

şiir festivali afişleri ^___^ xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx

mor mürekkep ve dolma kalemin nostaljik kokusu xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx




Burası benim evimmiş meğersem.



P.S.: Uğur Gürsoy'a ayrıca selamlar, sevgiler.(yek yeaa!)

dayanamiyorum.
gercekten.
ayse hatun onal = EPIC FAIL.
ve o vucuda ragmen hem de.
yapma bunu ayse.
ayse.
ay.
-.-

bürokrasiden nefret etmek XXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXX
burslu olmaya lanet etmek XXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXX
okulu yakmak istemek XXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXX
en hayırlısı da bu olurdu sanırım XXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXX
RIZE XXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXX
Vier Minuten XXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXX
moda moda moda yolunu özlemek (special thanks to ajda pekkan & fark yaraları) XXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXX
neyse ki vuzi hanımla cuma kahvaltıları XXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXX
canım eycoftan sıkıldı, meks peyn yükliycem kafası XXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXX

Rize geliyor bağıra çağıra.... (a.k.a. aylavyurepid) XXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXX/
Haftasonu kah dinlendik kah yorulduk, kah güldük, kah kitledik, kesin olan şu ki, fazlaca yemek yedik ve istanbul belediyesi pazar günleri 125 ile 43R otobüslerini iptal etmenin yanı sıra, tüketilen tüm yiyeceklerin yarı kalorisini sayıyor XXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXX
yeni ofişşıl aplamı seviyorum (nörotoksikdol) XXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXX/
taksici kafası XXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXX/
vilavbahattinabi XXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXX
pazara kadar sıvı şeyler tüketip yarı kütleme inmem gerek XXXXXXXXXXXXXXXXXXXX
hayatımda hiç izlemediğim kadar televizyon izlemiş olabilirim XXXXXXXXXXXXXXXXXXXXX
velavdandiriktürkçepop XXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXX/
oh be linguistik de bitti, nerde benim vier minuten'im XXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXX

= I =
* calve'nin yeni ketcap sisesi. tek kelimeyle enfes. tepetaklak durmasına ragmen mukemmel bi kapak teknolojosi sayesinde acınca heryere sacılmıyor.
* dj mehdi.
* yesil erik.
* desti izdivac. ama stardaki. uykusuz geceler, esra erol'la sol omuz dansı.
* kühne'nin salatalık tursusu. gayet basarılı. buyuk kavanoz, ideal boyutlarda salatalıklar, mukemmel tad.
*konusmasam da okumak, anca boyle kırk yılda bir sacmalama ihtiyacı duymak.
* sushi co. shrimp noodle. kelimelerle ifade edemeyecegim duygular. uzerine biraz soya sosu. off.
* anneler günü.
* isabel munoz.

= 0 =
* Yeni torojet reklamı. su galatasaraylı eski yoneticinin oynadıgı. laz olan. neydi adı. otobus firması var hatta. her neyse. rezalet. hele bi de reklamın sonunda heheyy! diye bagırmıyor mu.
* ahırkapı hıdrellez senlikleri. hayal kırıklıgı. gecen seneye gore daha kısıtlı alan, daha kötü müzik, dogallıktan biraz daha uzak. ne hayallerim vardı gerci.
* 3 mayıs. pi + peaches. hatta vazgectim. butun 3 mayıs gunu. can sıkan insanlar.
* yazarken bile icim parçalanıyor. ayse hatun önal.
* galatasaray -.-
* her türlü sebze. fasulyeden ıspanaga, kerevizden brokoliye.
* sinemaya gidememe. tembellikte sınır tanımama.
* may'in cok kilo alıp inek gibi olması. hele bi de mevsim degisikligi yuzunden epey bi tuy dokuyor. evin kirliligini direk kopegimin ustune atarım, affetmem.
* modern deneyimler.

bi pazar öğlesi tam bir yıkıntı halinde uyanmak XXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXX
alkolden değil sabaha kadar kıvırttırmaktan XXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXX/
bazen cidden frenlenmek istiyorum, mahalle muhtarına duyurudur XXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXX
mahallenin muhtarları diye de sıkıcı ötesi bir dizi vardı bir zamanlar ayayay XXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXX
yapılcak tonlarca ödev kaldı XXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXX
arşivimi yeniden düzmeliyim bir virüs saldırısı mağduru ve çeşitli muharebelerde zaferler kazanmış bir formatçı olarak XXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXX
ama önce uyanmak XXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXX/
gerek XXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXX/
ve ortaköye gitmem lazım sanırım XXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXX
itiraf ediyorum dün gece bana yetmedi XXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXX
öyleyse yarın ahırkapıda da geberelim XXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXX/
herkeşler davetlidir.

evet sayın konuşanlar, yepisyeni bir döneme hazır mısınız?
madem cinsel devrimi hallettik, vakit tinsel devrim dönemidir!
sıkıldın mı ruhundan? hemen koş, modifikasyon sırasına gir, dokunulduğunda mükemmel "tinnn" sesi çıkaran ruhun senin olsun. Hem de çeşitli seçeneklerle beraber:

-baştançıkarıcıtaştankaştin0.1 - tinn sesi bedeninizin en mahrem yerlerinden eşsiz bir tınıyla yükselecek, karşı cinsin tüm kalelerini zapt edecek, ruhunuzun derin tıngırdamasına hayran bıraktıracak. Sarı saç ve dev güneş gözlüğü hediyeli bu kampanyamız yaz başına kadar sürmekte.

-derinuçurumlarasürüklertin0.3 - uhrevi tinnn sesi çıkaran bu modelde, sesin çıktığı derinliği görmek için çevrenizdekiler sıraya girecek, yüksek bilinç ve tinsel piliç halinize bir nevi tapınmayla bakmaktan kendilerini alamayacaklardır. yanında the complete idiot's guide to hare krishna tamamen ücretsiz hediyemizdir.

-zevklerrenklergelsenibeklertin1.6 - en çok talep gören bu modelimizde, tinn sesi ruhunuzdan taşarak bilimum toplu eğlence yerlerini etkisi altına alacak, disko topları sizin tininizin tinnn etmediği yerde dönmemeye başlayacak. çeşitli ünlü dj'ler tarafından remixlenmiş tinnn sesinizin dvd formatında 32 kısım halinde hediye edileceği modelimiz için bambaşka mükemmellikte bir teklifimiz de var: seçtiğiniz bir partnerle gelin, siz zevklerrenklergelsenibeklertin1.6 sahibi olurken partneriniz baştançıkarıcıtaştankaştin0.1 edinsin, 2 kullanımlık limuzin-kırmızı halı-yosun banyosu seti sizin olsun.

Yaz sezonu dampinglerimiz için bizi aramayı ihmal etmeyin, sonradan boşuna inlemeyin.


zu risiken und nebenwirkungen lesen sie die packungsbeilage und fragen sie ihren arzt oder apotheker.

http://www.sulukulegunlugu.blogspot.com/

Burayı okumak şöyle bir... şimdilik.

Çalışma aşağıdakidir:



Çalışmanın ve sahibinin ismini vermemeye özen gösteriyorum, zira google aramalarında ipsiz sapsız kimseler gelmesin artık, virüs salan sitelere link veren yorumlar gelmeye başladı, aman diyeyim.

Perspektiflerimiz aşağıdaki gibidir:

* Çalışma sahibi, bu çalışmayı AIDS vak'asının yarattığı trajedi için yaptığını belirtmektedir.
* Şarkının giriş dizesi ozon tabakasının delinmesinden bahsetmekte, yine insani bir tavır sergilemektedir.
* Şarkı sözlerinin geri kalanı pek ele gelir bir veri sağlamasa da, temel mesajı iletebilir haldedir.
* Çalışmayı yapan kişinin, bu tip marjinal çıkışlarının mevcut bulunduğu, Türk müzik piyasasının sevimsiz ve sansasyonel bir siması olduğu bilinmektedir.
* Yaptığı işlerde zeka ve estetik olmasa dahi, dönemine ve cemiyetine bir karşı duruş sergilemekte, bu kapsamların çok ötesinde bir cesaret taşımaktadır.
* Seçtiği hassas konuları, çekebileceği dikkat üzerinden kazanacağı paraya alet ettiği düşünülebilir; ne var ki albümü satın alınacak bir U2 değil bahsettiğimiz kişi, daha ziyade youtube mecralarında ve televizyon şovlarında izlenip izlenip dalga geçilicek biri. Yani bu işten, yapacağı herhangi bir şeyden daha çok para kazanacağını düşündürecek bir verimiz yok. Bu durumda gerçekten içerikle ilgili kişisel bir dertlenme ile mi yola çıkmaktadır? Yoksa maddiyatın da ötesinde, bir onaylanma arzusunun tezahürü müdür bu? Bu konuda da pek umutlu değilim, zira duyarlılık içeren bu konular, Türkiye'de pek cevap alamıyor.
* Yoksa şahıs, sadece aklını mı kaçırmıştır? Bu akıl kaçırma, döneminin diğer isimlerinin akıl kaçırmalarından daha üst bir seviyede midir? Yoksa daha kabul edilebilir bir yanı var mıdır?
* Son olarak, bu şahsa sanatçı, yaptığı işe sanat diyebilmemiz ya da diyemememiz için elimizde yeterli kanıt var mıdır ve bunlar nelerdir?


Buyrun.

"no passion is stronger in the breast of man than
the desire to make others believe as he believes."

-woolf

Bu konuyu ele almanin cesitli yollari mevcut. Oncelikle yazinin dogasini tam olarak kavramamiz lazim. Hukuki bir cevap ile orjinal olanin ve de yeni olanin tanimini yaparak kolayca siyrilabilir ve de cozume kavusturabiliriz. Ama sorun adlandirmadan daha otede burada sifatlar konumuna gecen yazarlardan bahsediyoruz ve de toplumun adlandirmasi ya da yargilamasindan muzdarip oldugumuz goz onunde bulundurulusa neticede kaygimiz daha cok eseri yaratanin bakis acisindan ele alinilmali. Gundelik bir sorun, gundelik bir sikinti, okutulan eserin anlasilmamasi ya da takdir edilmeye calisirken yeteri kadar renkli sifat bulunulamamasi sonucunda herkesin cogu zaman entellektuel statu kaygisi ve de cesitli nedenlerden dolayi sik sik basvurdugu bir yontem olana benzetme metodu elestirilmis olmakla beraber siki bir devrimci emel gudulmustur. Kendi ustune bir kagit ancak dokuz kere katlanabiliyordu, biz daha ne kadar katlayacagiz bu kagidi? Ya da dokuz kere katladiktan sonra hangi delige sokacagiz?

Sanal bir ortamda yazilan bu yazinin sahibinin dolgun blogunu goz onunde bulundurursak kendisi de anonim ve de gercek olmayan dunyanin bize sundugu olasiliklarin farkinda. Anonim olmanin nerelere cikabileceginin de farkinda oldugunu biliyorum. Bunu kontrol ederken anonim olmamak ve farkli olmak icin neler yapariz? Blogumuza layout seceriz, guzel bir banner koyar, cumlelerimizi okunabilir hale getiririz. Sonrasinda yetmez saga sola link koyabiliriz, koydurabiliriz. Ulasilabilir ve de okunabilir kilmak icin elimizden geleni yapmak isin en basit kismi. Ruhunu vermek ve de donatmak, stilize etmek ya da hamurunu yogurmak, amac gutmek ya da kanalize etmek, haykirir ve digerlerinin arasinda farkedilir hale getirmek ise en zorlu kismi. Farklilik derdi, karakter meselesi haline geldiginde icsellesir ve de benzetme sorun olarak bu noktada karsimiza cikar.

Oncelikle yazarin uslubu ya da yazari yazar yapan kelimeleri siraya dizme yetisi ve de anlam yukleme yetisinden bahsedelim. Bu bir gelisim surecinin urunudur, yazmayi ogrenmek hatta ve hatta konusmayi ogrenmek kim bilir belki anlamsiz heceler olusturabilme yetisi dahi bize dogustan gelen kabiliyetler degil. Sesimiz belki bir sekilde biyolojik temelli bize aktarilan bir organ ama kullanmayi ve de islev kazandirmayi ogrenme sureci dahi diger kimselerin ornek alinmasi sonucu iletisim kurmaya gerek duyan kucugun taklidinden daha oteye gecememekte. Hayatin bir noktasinda annesinin karnindan halihazirda konusabilen bir bebek dogmasini ben istemez miydim? Isterdim, hatta cok hos olurdu. Bir ilk olurdu. Tarihe gecerdi. Ama biz bu mucizeye neden tutunurduk? Cunku onceki dogumlardan ayrilabilir "bir" ozelligi barindirir ve de digerlerinden ayrilamayacak kadar digerlerine benzer yine de digerleriyle ayni tutulamayacak derecede digerlerinden farklidir.

Yazilanin da kistaslari vardir, yazi yazi olmaktan cikmamali bu bir kural, yalniz yazi oncekilere bir sekilde benzememelidir seklinde bir kuralimiz yok. Bir sekilde ayni yaziyi alip baska insanlara bu siiri ben yazdim diye yediremeyiz, bu hirsizliktir bazen plagiarism. Esinlenerek bir eser yazabiliriz, sonuna ben bu hikayeden duygulandim yazariz olur biter. Bazen alinti yaparsin, guzel taglere benzer facebook sayfalarinda. Pastiche teknigi ise bir yazari cozmenin en guzel metodlarindan biridir. Belli basli bazi kelimelerin yerini degistirmeden koruruz ama yine ayni uslubu taklit etmeye calisarak aradaki bosluklari kendi dusuncelerimiz, hislerimiz ile doldururuz. Yaratirken kaygisiz olmak ve de kuralsiz olmak cogu zaman serbest kalan dusuncelere hedef degildir bazen en zorlu edebi turlere yamanmaya calisirken kendimizi en guzel cumleleri kuruyorken buluruz. Bu bir sanat ise eger kesinlikle tesaduflerin dogumlar ve de dogumlarin en buyuk tesadufler oldugunu soylemeden gecmemek lazim. Anin, mekanin, insanlarin ve de yasanilanlarin sentezi sonucunda o anda ortaya cikacak bir dusuncenin olasiliklari kirip gectiginin farkina iste bu noktada varmamamiz gerekir.

Ok yaydan bir kere cikti mi? O zaman soylenecek soz cidden az. Bir gun bir arkadasimla kavgaya tutustuk ve de onun makinesi ile benim cekmis oldugum fotografta cirkin cikmis oldugu gerekcesi ile fotografi bana sormadan sildi. Durum siradan iki arkadas arasinda kavgaya sebep olmayabilir ama inanin ki bizim aramizda telif haklari sorunu caglardir suregelen bir davadir ve asla da dusmemistir. Bundan dolayi sinirlenen ben, cekmis oldugum fotografi orjinal haliyle degil baska halleriyle modifie ederek degerlendirebilecegimi bu yuzden de silinmemesi gerektigini savunurken karsimdaki model ise bu fotografin hic bir yerde hic bir sekilde gozukmesini istemedigini dogmatik sekilde bana yediriyordu. Sinirlendik. Sonuca halen ulasamamakla beraber dusundugumuz gibi en demokratik hali ile bundan sonra oylama metodu ile fotograflari silmeye basladik. Iki silinsin oyu alan fotograf silinir. Ancak hala gorusum degismis degil, hala modelin cekmeme izin verdigi andan itibaren fotograflar uzerinde bir soz hakki olmadigini dusunuyorum. Cunku ben fotograf cekerken ona guzel cikacagina dair bir garanti vermedim ve de sevip sevmedigi umurumda degil. Bence guzel ise guzel kalacaktir onun dediklerini dinleyebilirim ancak o benden daha ilerisini gorebildigini kanitlamadikca ben bildigimi ona nasil anlatabilirim. Vector yapariz illustrator'da mukemmel olur hem pikseli de dusuk sonrasinda kenarina yazilar koyariz o bu su derken ben susuyorum ve karsimdaki bir sekilde fotografi bana sormadan cort diye siliyor? Iste bu damarima cok dokunmustu. Ancak ne yazik ki dediginde hakli, onun da bir soz hakki olmali fotograf ustunde. Ben o resmi elime gecirdigimde belki pornografik bir calisma yapacagim ve sonrasinda bunu goren model soklardan sok begenecek kendine. Yaratan ve yargilayan arasindaki bag bundan daha yuce. Bireysel ve de kendi isine bakan rand insani olmayi asla beceremedim, hala digerlerini dinliyorum ve de onlarin istedikleri sekilde hareket etmeye ozen gosteriyorum en azindan minimum nezaket iyidir. Degil mi?

Sonra yaratilanin sanal ortamda seruveni komiktir aslinda. Oncelikle bir yazi yazarsiniz, dilinizi iyi secmeniz lazimdir. Hakim olmadiginiz alanda yazmak istemezsiniz, en azindan cogunlugun dilini takip etmeniz onerilir oteki turlu bir sekilde okuyucu kesimi o siteye dustugunde bu da nesi ibresi ile anlamadan yazinizi parcalayabilir. Bunun disinda nereye koyuldugu da cok onemli. Halihazirda belli kriterleri ve de isleyis ozellikleri olan sitelerde formatlar vardir, kurallar vardir, submit etmek her baba yigidin harci degildir. Her eser de her yere submit edilmez, edilemez. Yaratilanin gercek hayattaki seruveninin bir simulasyonudur bu. Her eser herkese okutulmaz, her eser her kitaba koyulamaz ve de her okutulan veya koyulan eser okuyucuya ulasamaz. Topluma bir yaziyi submit etmek, sorun da iste burada ortaya cikiyor.

Intellectual property law handbook icerisinde cok guzel bir satir vardir patent sahibi her kimse kendi kendisinin polisi o olacaktir. Bir eseri ustunuze aldiginizda baska birinin kullanmasi karsisinda ses cikarmazsaniz patent hic bir sekilde sizi korumayacaktir. Yine kendinizi koruyacak olan sizsiniz. Bir sekilde bunu yaziyorum cunku dusunuyorum ki eserin kitleye birakildigi andan itibaren yazarin (her ne kadar yazilar patent almasa dahi yasanin ruhu geregi baglantilandirarak.) yorumlarla yuzyuze kaldigini, bu yaziyi kullanmak isteyenlerle, gerekli saldirilar, gerekli yorumlar ya da gerekli elestirilerle kendisinin birebir ilgilenmesi gerektiginin gerekliligi gozler onunde. Anlanan bir eser de anlanmayan bir eser kadar yazarin sorumlulugu altindadir ve de kirbacla alin bunu anlayin dayatmasi olanaksiz gozukmektedir. Ok yaydan ciktigi andan itibaren okun gokyuzunde topladigi tum bulutlar oku atana geri donecek hatta ve hatta okun oldurmesi olasi insanin babasi gelip sizden hesap soracaktir; neden onu oldurdu okun? Zararsiz bir ok atmak ve de hic bir sey geri getirmeyeceginden emin olmak bir cozum ancak cesur olup olmadigi tartisilir, kaldi ki kim bu derecede notr bir eser verebilir ki? Hadi oku atarken hedefimizi zarar vermeyecek sekilde secelim dersek kuzu kuzu yazarsak da sadece elestirilerden siyrilmak ve de ona buna benzetilmemek icin yazmis oluruz. Kaygilarin bizi goturdugu yer acik; kaygilar bizi standardize eder. Endise ile ve de alacagimiz feedback, yorum dogrultusunda yazmak o yuzden cogu zaman yanlistir. Istedigin icin yazsan?

Istedigimiz de bu degil mi zaten? Anladigim kadariyla siir okumayan ve siir yazan, dogdugundan haberdar olmayan dogum yapan ya da kalemi kagidi bulan herkes yazi yaziyor. Yasadiklarimiz var, gorduklerimiz var ve de yalniz kaldigimizda en iyi terapi: yazmak. Iki yol vardir secilebilecek bu durumda, anlasilmak ya da anlasilmak. Brandon ile konusmalarimizdan birinde yakiniyordum, anlasilmadigimi dusunuyordum. Anlasilmaya ihtiyacim var miydi? Cogu zaman yoktu ama inaniyorum ki yazan ve yaratan her insanin takdir kaygisiyla yaratmasa dahi ortak dili ya da ortak metodlari ile, algi esigini asmadan yarattigi durumlarda anlasilmasindan daha dogal bir sonuc olamaz. Bazi sabahlar kalkip insalarin neden bu kadar az okudugunu ve de bu kadar yazan oldugunu farkettigimi ve de gunumun bukowski'den farksiz gectigi anlara tanik olan kimseler var. Bu bir aci, icimde tasidigim. Icimde tasimadan once, disariya yansittigim belki cunku ruyalarimda bana belirmedigi surece pek farkinda degilim diger insanlarin neler yaptiginin. Tartismanin ilerleyen bir sekansinda "teshir icin mi yaziyorsun?" sorusu yonetildi bana. Bu yaptigim ayip miydi? Yazarak okunmak istememden daha dogal ne vardi? Yine bir hata mi yapmistim? Nerede? Cekici degildigim yeteri kadar, daha yuzeysel ve daha sacmalayan oldugum her seferde parlayabiliyordum. Toplumun mekanizmalarini cozmekle alakali bir durumdu ANCAK yazarken hedefini bilmek. Iste bu imkansizdi. Iste bu, yersizdi. Yazmak, yazinin keyfi icin yazildiginda sonsuz bir cukur gibi olur. Kaybedersin kendini icinde ve de 100 sayfadan uzun romanlar bu sekilde cikar ortaya. Digerleri otuzuncu sayfada tikanir kalir.

Yazarin sahanligi ya da tam olarak yaptigi nedir? Yazmaktir. Daha ileri gidebilir mi? Bazi kosullarda yazdigini savunmasi gerekir, arkasinda durmasi ya da ekstradan aciklamalar getirmesi gerekir ancak hic bir sekilde eserin yargilarina karismaya hakki yoktur. Anlasilmak ya da anlasilmaktir temel hedefi yazar kisinin. Woolf, Orlando adli eserinin cogu sayfasinda soylu bir erkek olarak romana baslayan Orlando'nun yazarlar dunyasina bakis acisini ve de yazarlarin tavirlarini inceler. Greene adli bir cok kitabi basilmis olan kisi edebiyat alaninda cok buyuk bir sona geldigimizi, artik yaraticiligin olmadigini, yeni hic bir eser verilemeyecegini savunur ve de konusurken lafi geveleyerek konficyus'a getirir. Aslinda kendisi kisirdir, ancak kendi vasiflarini genele itaf eder. Yuzyillar once ayni dertten muzdariptir herkes. Bir facia ile yuzlesmeyi ya da yuzlesiyormus gibi yapmayi cok severiz. Yazdigimiz yazi ile sanki son nokta koyulacak ve de edebiyat dunyasinin olumu resmi sekilde belgelenecek gibidir. Bitti, bu sefer oldu. Derken, her seferinde yeni bir nefer, yeni bir bezmis lider ve de yeni bir hayalet konacaktir ustumuze. Yeni bir akim? Drama ihtiyaci? Adrenalin oyunlari.

Ayn Rand ayni sekilde orjinal olan konusundaki yargilarini the fountainhead adli eserinde belirtir. Mimari alandan orneklerle bu romanini susleyen Rand iki karakterin zitlasmasini eserin temeline oturtur. Roark mimari alanda gecmisten gelen hayalet akimlarin bir sekilde binayi post modern diyecegimiz kolaj, sentez, patchwork haline getirdigini ve de yaratilmamis binaya resmen tecavuz ettigini savunur. Gecmisten siyrilmamiz ve de binayi kendi olasiliklarimiz, kendi cagimizin anlayisi ile yeniden tasarlamamiz, tam anlamiyla yoktan varetmemiz gerektigine inanir. Her cagin, her materyalin, her durusun ve de her insanin kendine has olani ortaya cikarmasi ancak kulturden arindirilmis, yaraticiliga meyil veren utopik bir ortamda olabilir. Esinlenmeler ve de benzetmeler ise edebiyat alaninda cok sevdigimiz iki unsurdur. Metaforlar siirlerin kalbini olusturur, dolayli yoldan ya da direkt olarak bir sekilde somutluklara baglamak anlatiyi kolay sindirilir hale getirir. Parantezler icinde alinti yapmak ya da arkamizda gecmisten gelen buyuk bir destegin oldugunu bilmek icimizi rahatlatir. Dusunceleremizi referanslar ile kanitlamaya alismis, bunun egitimini almis, karsimizdaki insanlarin zaten her kosulda bize inanmadan bizi ezip gececegini bildigimiz icin belki kendimizi silip birer serial-quoter olmusuzdur. Buna inanmak guc.

Her zamanki gibi bir orta nokta mecvut. Gecmisin ve de bireysel olan yasamisligin destegini sirtimiza alarak yazmaya baslamak, sikildigimizda ona dayanmak ve de guc almak, devam etmek icin neden ve de yazmak icin vektor bulmak her zaman yararli bir eylemdir. Kulturel bollugun oldugu alanda bazi dusuncelere ulasmak ve de kulturun efendisi konumuna gelmek daha kolaydir; bu dogrultuda gelecegin yaraticilarini dogurmak uzere olan bir toplumdan da ogrenmenin on plana cikacagi tekrar metodunu uygulamak duser. Bu durumda referanslarla suslu yazilar bizim cikarimiz icin degil gelecekte bunlari okuyacak olanlarin cikari icin yazilmis olacaktir. Egoist olan Roark ise bu tekrari bozar ve de ubermensch'e benzer bir sekilde beklentileri yikar. Sonuc: objektivist yaklasimi ile kendi ahlak kurallarini ve de dusuncelerini empoze etmeye calismadan kendi yolunda yalniz basina yuruyen bir ermis olur. Bir iki yandas bulacaktir kendine, sevdigi insanlar olacaktir ama yukseklerde gozu yoktur kendisinin, mutevazidir. Nerede durmasi gerektigini bilir. Ogrendiklerinin ve de yapabildiklerinin karsisinda kendini mucizevi ya da ustun gormez, ses cikarmadan yurur.

Potansiyelinin farkina varan insan tehlikelidir. En guzel ornegi heroes dizisi olacaktir bunun. Bir gun kalktigimizda yeteneklerimiz oldugunu gorsek cidden ne yapardik? ya da bunun gibi sorular. Joyce olmeden once "anlamiyorlar degil mi?" sorusunu son nefesiyle telafuz etmeye calisirken potansiyelinin farkina vararak yazisini olmayanlarin doruguna cikarmis olabilir ancak finnegan's wake adli eserini kendi dilinde anlamak icin bel fitigi olmak ya da kitabin yaninda companion okumak lazim.

Boylece yavas yavas sifatlandirilamayacak bir eserin hipotetik varligina aclik duyuyor hale geliriz. Cunku onceden yapilan ya da yapilmis olanlar bizi ilgilendirmemektedir. Gecmis oldugumuz donemlerin yikici ve de yeniden yapilandirmayi vaad edici nutuklarina karni tok biri olarak, her edebi galeyan ya da felsefi akimlasma cabasi karsisinda notr durmak gerekebilir, acaba hangisi zamanin ve de toplumun zirhlarini delip gececek? Cunku cogu zaman kitlelere ulasma hedefi olan haykirislar kucuk bir kitle icerisinde kalir ve de dogamayan ates bocekleri gibi sonerek amacina ulasmadan soner. Yukselen emellerin ya da isteklerimizin tatmin edilemez olusu asla bizi durdurmamali ancak inaniyorum ki tamamen kulturel baglardan kopmayi hedeflemekten uzak dino'nun cagrisi ve de sikinti duydugu konu adlandirilmalar ile ilgili. Adlandirilamayacak bir yazi yazmaya ne dersiniz? Ya da gecmis sifatlarin hic birini tasiyamayacak bir eser vermeye neden calismiyoruz? Belki imkansiz oldugunu biliyoruz, belki de keyfi ve de sahsi bir eylem olarak yazma surecinden ciktigimizda kendimizi en iyisini yapmis olsak dahi bir sekilde diger yazarlara benzer gormekten alikoyamiyoruz. Ben digerlerine benzemekte dert yanmam, gelistirilmis bir argumanin her icerikle degeri vardir gozlerimin onunde. Bir marjinalizasyon derdinden uzak ya da orjinal yorum yapma kaygisindan siyrilmis olarak sakin sekilde yazmak ve de cogu zaman kulaklari kapali yazmaya devam etmek. Saniyorum cagimizda bu kadar yazan arasinda gercekten yazanla yazari ayirt edecek olan da bu kriterdir. Adamak kendini, mukemmellige ya da yazdiklarinin diger eserlere benzerligine degil, toplumu ya da digerlerini tatmin etmeyi degil onlari kaldirabilecek ve de onlarin soylediklerini kaldirabilecek eserleri yaziyor olmak; iste amacim tam olarak da bu. Yeni dogan bir bebegin konusmasini ister miydim? Isterdim, hatta bu bir mucize olurdu.

Yine de her sabah kalkip, icimde bir sizi hissedip yanimdaki arkadasima donup « insanlar okumuyorlar. » diyerek uzulecegim. Tanzimatvari ince hastalikli engin nezaketli bir bireyle alakam olmamasina ragmen, gun icerisinde aklima gelen ilk dusunce bu. Sonrasinda bir anim daha var, egitim hayatindan memnun olmayan genc bir arkadasla ayni dertten muzdariptik. Projeler vardi, fikirler vardi ve belki de bir alev, ancak su gune kadar ne yaptin sorusuna kesin bir cevap yoktu. « Herkes yaratiyor, herkes sanat, herkes nefes aliyor, herkes icerisinde benim yerim yok » felsefesi dunyanin en tehlikeli sularindan bir tanesi, belki de o yuzden gozlerini cuzi miktarda kapatmak, kulaklari duymadan yazmak ve de en onemlisi bitmemis projeler hakkinda konusmamak lazim. Tabi, dogaldir bazi donemler digerlerinin yaptiklarina kendini kiyaslayarak nerede oldugunu dusunebilirsin ama her nasil otobiyografi yazarinin kendi hakkinda o kadar sayfayi doldurmak icin narsistlikten payini almasi gerekiyorsa, yaptigina asik olmayan kimsenin Keating gibi olanlarin gozunde de digerlerinin yargilari kendilerininkinden yukarida tasinacak, boylece alkis aldigi surece kendini degerli sanacaktir.

Oteki halde, sorun nerede bilemiyorum?

Ac kalip, surunerek hayatlarini dolduran bir ruhlar silsilesi karsimda oldugu surece ben, onlar kadar vermedigim ya da yapamadigim icin kendimi eksik hissederim. Bukowski'yi begenmiyorsun, ben de ayni sekilde Sartre'dan nefret ettim. Butun eserleri secim ve de secmek hakkinda olup bir adam nasil kendisine tek bir es secemez? Butun bu ogutlerden sonra neden poligami? Hic anlamadim, dusuncelerini kendi istekleri dogrultusunda degistiriyor muydu yoksa bu filozof? Tutarli degil miydi? Yaptiklarini medyatize ediyor, kafelerde surtuyor ve de yapmadiklarini bastirip yillardir temiz bir sicil ile temcit pilavi gibi bize okutuluyor muydu? Hatta ve hatta fransiz liselerinde lise son mufredati sadece bu konu uzerine mi dayaniyordu? Savunmasi neydi. . . Yazdiklari ve yasadiklari arasindaki bu ucurum, rahatsiz etmekten daha fazla bir etkide bulunmadi bana. Entellektuel kapasitenin ve de bunu yedirebilmenin ustalik gerektirdigi malum, insanlarin hayatlarini yargilamak ve de eserlerine hukum giydirmek sacma olmakla beraber uslubunu almak ve de karakterini almamak mumkun. No need for drama, we have enough already.

Bir oykunme, bir esinlenme sorunu olarak ele aldim. Dino'ya bir cevap ya da karsit bir yazi degildir, sadece dusun dusun yazisidir. Son noktada ise hayatim boyunca cesitli karakterler kilifina kendimi sokarak Ian Brown'un dedigi gibi social chameleon olma yolunda ilerleyen bir insan olarak, cogu zaman seffaflik ya da karaktersizlik suclamasi ile karsi karsiya kaldim. Kulturun ya da senligin hafif bir esinti gibi estigi zaman yikmadigini gorenler icin yeterli siddette buyuk bir ego ile vuramiyordum belki. Cok guzel ornek, Woody Allen'in Zellig tiplemesi. Ayni odada bulundugu kisilere ayak uyduramayacagi korkusuyla sekil degistiren adam. Yasayanlariniz, bunu yasadiginiz anlariniz vardir elbette ki ancak yorulmadiniz mi?

Oykunmenin, ozenmenin, taklit etmenin hatta ve hatta baska birinin hayatini yasamanin neresi kotu? En fazla iki uc sene boyle dayanirsin, sonra gider curuk tahtalarini toplarsin. Getested. Onun disinda biz metaforlari severiz bu diyarda. . .

süper sıkıldım lan.

dans tiyatorası linki koyayım bari:

Part 1
Part 2
Part 3
Part 4
Part 5
Part 6
Part 7
Part 8
Part 9
Part 10
Part 11
Part 12
Part 13


hadi ödev de koyayım, ne düşündüğünüzü merak ettiğim bir mesele var. komşum dino bey şöyle bir konuyu şöyle ele almış, bana sorsan artı bin veririm, siz ne diyorsunuz bu bukowski-beatnik-genet kafalalaşmalarına, merak ediyorum. buyrun yazın. ödevini yapana dondurma var.

şimdi evet, bi adorno kolay yetişmiyor.
bir lacan, deleuze, lukacs da öyle.
heidegger ve althussser de keza, kolay kolay yetişir mi canım?
freud ve eagleton da, evet evet.

peki bi vuzi kolay yetişir mi sorarım size. beynim yandı lan, bi ayda bu heriflerin yarısı öğrenilmeye çalışılır mı ya!! bi de bunlar direkt teatral kişiler de değil, anca kuramcılar yani...


evet, yakınmayı bırakmak lazım... sınav döneminden dolayı olsa gerek, pek sessizleşti buralar, çıkıp göbek atıcam yani, öylesine boş. atışacak birini bulun bana, aşık atıcam onla:)

tiyatro festivali geliyor gençler, ilgililerin haberi olsun.

öpüldünüz.